De zomer is voorbij gevlogen, deze was helaas niet zolang als gehoopt. In de maanden Juli en Augustus hebben wij helaas niet veel meer aan onze steiger aan het water gezeten. Zwemmen boven in de Drecht, het riviertje waar wij aan wonen, is er bijna niet meer van gekomen. De kinderen hebben nog wel gespeeld met hun bootje en surfplanken maar de natte zwembroeken slingerden niet meer alle dagen door het huis. Of die nazomer nog komt? was het maar waar maar ik durf het eigenlijk niet te zeggen. De natuur is aan het tegensputteren, orkanen en aardbevingen wisselen elkaar af. Durf ik dan nog te zeuren over de zonnestralen die wij missen in Nederland, eigenlijk niet.

Wat een prachtig voorjaarsweer hebben we dit weekend! Dit lokte ons gisteren naar het strand van Noordwijk. Het strand en de duinen waar ik alweer een poosje niet geweest was. Vroeger kwam ik hier bijna wekelijks. Naast het dorp midden in de polder waar ik mijn hele leven al woon is het strand mijn tweede plek. Deze plek blijft mij trekken, ik ben er mee opgegroeid. Mijn moeder kwam uit Noordwijk en kon na haar verhuizing naar een gehucht in de polder geen afscheid nemen van haar geliefde plek aan de zee. Zomer of winter, zon of regen, we gingen in het weekend steevast wandelen op het strand of in de duinen. Ik heb er fijne herinneringen aan en kom er nog steeds graag.

Fiets bij ons het dorp uit en je rijdt een prachtige natuur in. De boerderijen, landerijen en wateren zijn niet ver te zoeken. Omdat het vandaag geen weer voor het zwembad of om te zonnen was zijn Jack en ik samen een rondje gaan fietsen.

Het was sprookjesachtig mooi vandaag in het bos. De kleuren, de zon door de bomen en de frisse lucht. Een relaxte zondag eindigde in een gefrustreerde op de terugweg, we stonden in een file van twee uur op de A12 #vananaarbeter 🙁 Autumn season into the woods, looking like a fairytale.